Post van Leon de Winter (Telegraaf)

WAARSCHUWING! 

Geloof niets van de verhalen in de media over de aanslagen op het #Nordstream net. Wanneer een bron bij een geheime dienst iets doorgeeft aan een journalist, is er een agenda die niets met de waarheid maar alles met een bepaald narratief te maken heeft. De journalist laat zich gebruiken ook al weet hij dat hij bullshit doorgeeft. We weten alleen dit zeker: Joe Biden en Victoria Nuland hebben beiden gewaarschuwd dat de gastoevoer naar Duitsland zou worden gestopt als Rusland Oekraïne zou binnenvallen. 

Wie de daad uiteindelijk heeft gedaan, is eigenijk van ondergeschikt belang, maar het is ondenkbaar dat de CIA en het Pentagon niet hebben meegekeken. Ook is het ondenkbaar dat Duitse onderzoekers dit op eigen gelegenheid 'onderzoeken'. Op dit moment luidt de hoofdvraag: waarom wordt #Zelensky nu in verlegenheid gebracht? Verder is de volgende voetnoot leuk: als de MIVD al vóór de daad op de hoogte was, dan waren onze premier en de Minister van Defensie dat ook, en hebben ze vrolijk staan te liegen over de schuld van Rusland toen het gebeurd was. Maar ook dit moet je met een korrel zout nemen: de MIVD waarschuwt de CIA over een actie die de CIA zelf gesanctioneerd heeft? Dit is een spiegelpaleis in optima forma.

WAARSCHUWING! Geloof niets van de verhalen in de media over de aanslagen op het #Nordstream net. Wanneer een bron bij een geheime dienst iets doorgeeft aan een journalist, is er een agenda die niets met de waarheid maar alles met een bepaald narratief te maken heeft. De…

— Leon de Winter (@leondewinter) August 16, 2024

Gustav´s #19

In Jip en Janneketaal :    ...afgehard...!

In de laatste week van een Grote Ronde komt het aan op karakter en niet zozeer meer op talent en aanleg, geluk of ploegentactiek. Wie dan nog het meest in zijn reserve kan tasten zal de koers uitrijden of hoog eindigen, desnoods op het tandvlees. Zoetjesaan ga ik richting finale in mijn Grote Jubileum Ronde van 25 jaar dienstverband. En er zit nog wel wat in de tank. Eigenlijk word ik alleen maar beter. Of moet ik zeggen dat ik minder snel verslijt dan de rest. Dat is mijn gave. 

De pure snelheid is er een beetje af die ik had als beginnende coureur en jonge arbeidskracht. De versnelling die ik toen in huis had is omgezet in ervaring, gekoppeld aan slimheid, een fantastische inhoud en vooral taaiheid. Vooral dat laatste is een wapen. Ziek zijn doen we niet aan en geen enkele blessure heeft me (lang) van de Bianchi gehouden op een luttel keertje niersteen na. Als nestor in mijn ploeg ben ik er fier op. Als nieuweling op de grading trapte ik vaak op mijn adem om me te bewijzen. Dat ik dan te hard op kop reed of te wild met mijn krachten smeet werd me dan regelmatig op niet zachtzinnige wijze ten gehore gemaakt. Dat was (spijker)hard maar fair. Dat zoetsappige gepoch is niets voor mij.

Gustav´s #18

Kits achter de rits?

Als (top)renner streef je naar grootse doelen, bereid je je voor op ultieme uitdagingen en trek je je tenslotte helemaal uit elkaar om te proberen een klinkende uitslag in de boeken te toveren. Maar er is meer. En wel dat een renner er gelikt uit wil zien. Natuurlijk, afgetraind tot en met, glad geschoren zongebruinde benen en last but not least strak in het wielertenue op een oogverblindend vehicle (...een Bianchi!). Alles opgeteld geeft dat moraal en goesting. De motoren om de motivatie aan te jagen tot explosies op de pedalen. 

Als lid van een grote organisatie, mijn  huidige ploeg Lamb Weston, heb je het te doen met het voorgeschreven kledingpakket. Het oog wil ook wat. Kleren maken de man, maar ook de renner. Echt heel blij word ik er niet van. Is toch een beetje gemiste kans. Kom ten eerste eens met een fris, sprekend kleurtje in plaats van het huidige. Flets en donker, daardoor verre van flitsend. Oerdegelijk saai. Een uitrusting ook nog eens tweedelig. We koersen dus letterlijk voor een broek en een trui. Achterhaald, want dé koersoutfit nu is broek en shirtje uit één stuk. Een aëropak, een snelpak.

Gustav´s #17

Plaatselijk favoriet...

Dat ik goed ben is geen enkele twijfel. Maar de piek van mijn absolute topvorm mag niet, maar moet nu tot een explosie komen. Waarom? Het is (eind) juli. De Tour nadert zijn ontknoping en de zomer van 2024 barst dan toch uit zijn voegen. De zon staat (eindelijk!) 6 hoog aan de lucht en de temperatuur laat het kwik de thermometer uit knallen. Kortom de tarweoogst staat op de kalender. De mooiste oogst van het jaar. Een koers met een gouden griffel aangekruist in mijn Rondeboek richting mijn 25 jarig Jubileum. Deze hoogstaande rit kan alleen doorgaan met super mooi weer. Hóógzomer. En daarom is het zo lastig pieken, precies dan het allerbeste van jezelf te zijn. Want niets zo onvoorspelbaar als het weer.  Loerend en azend op een dag dat je veel meer kan dan gewoonlijk...dat je ver boven jezelf uitstijgt...één dag dat alles meezit...een dag niet eender als alle andere.

Voor eigen publiek in eigen huis. Elk jaar opnieuw. In mijn huidige ploeg dus alweer voor de 25e keer. Koers voor eigen volk als in een thuiswedstrijd maakt nerveus, de druk die je voelt door niet te mogen falen. Schoon volk ook, want warm en dus schaars gekleed, daar heb ik natuurlijk ook oog voor.

Gustav´s #16

Parijs is nog ver...

In 'Mijn Grote Ronde' naar het 25 jarig jubileum is er natuurlijk iedere zomer de aller der Grote Rondes van het jaar: De Tour, La Grande Boucle, de Ronde van Frankrijk. De strijd om het Maillot Jaune, het magische Geel, de gele trui, felbegeerd en uniek van allerhoogste sportwaarde. Al voor de 25e keer pak ik 'm mee, steeds geselecteerd als kopman binnen de ploeg. Want aanspreekpunt, ervaringsdeskundige en met de meeste kilometers door de trappers moet ik ieder jaar 3 weken in bloedvorm verkeren, attent en messcherp zijn. Presteren! Onder sociale druk van ongekende leek tot ware kenner. Misschien daarom wel uiterst prikkelbaar. Een renner heeft wedstijdspanning. In de belangrijkste Ronde van het jaar, de Tour, loopt deze hoog op in iedere vezel van het uiterst afgetrainde en zwaar beproefde rennerslijf. Met een kop totaal gefocust op bizar zware inspanningen, afzien en overeind blijven.

Het blijft een passie in deze tijd van het jaar op mijn best te zijn de Bianchi met het grootste elan in snelheid over de wegen te jakkeren.

Gustav´s #15

Uit koers genomen...      ....In Memoriam: Eddy (&Co)

Grote Wollige Vriend(en)

Je blessure werd je noodlottig. De benen, je voorpoten beter gezegd, konden niet meer wat je wilde. Kilometers maken. Je wilde nog zó graag. Geen minuut in je leven vond je het niet plesant dat ik er voor je was. Niet als kopman, maar als je baasje, maar liever zeg ik als je maatje. Als piepjong veel belovend talent kwam je in mijn ploeg. Samen met je broer, Co'tje, ook zo'n klasbak. Met je nukken van een almaar sterker wordende ram genoot ik volle bak van mijn koerskapitein(en) in de wei. We gingen van de ene grote koers in een andere nog veel grotere Ronde. Oppassen als je weer eens als een dolle met je krachten ging smijten. Uitzonderlijk sterk en vierkant geblokt zonder een gram vet, één bonk spier. Laveren achter je immens brede rug was een kunst op zich. Naarmate je wat ouder werd en het onbesuisde er wat af was bloeide je op tot mijn super favoriet. Een grote (knuffel)beer. 

Tot een eerste mokerslag volgde toen je broer plots wegviel met nierfalen.

Gustav´s #14

Op glad ijs...    ...of een scheve schaats?

Een helm op. Het meest verschrikkelijke wat ik vind op de Bianchi en zeker op de werkvloer. Blijkbaar is het allemaal nogal gevaarlijk tussen de wielen en de aardappelen. Heel terug thuis en aan de finish komen is natuurlijk het belangrijkst van al. Maar ik kan met een fiets rijden hé. Zeker buiten de koers, waar géén helmplicht heerst (in Nederland dan toch!). Bij bloedheet weer is het geen pretje onder zo'n kaasstolp te zitten en elegant is het al helemaal niet dergelijk pispotje. Als wielrenner wil je gelikt voor de dag komen en je bravoure niet laten vangen in een hondslelijk ding op je kop. Slechts in volle finales en in de bergen met snoeiharde afdalingen is het zéér verstandig wel een valhelm te gebruiken. Aankomst bergop slaat het nergens op en ga je er kapot onder. Je hart zou er van op de loop gaan als je kop verschroeit onder zo'n  kookpan in een moordende inspanning. Wat is dan veilig?

Zo zal er altijd discussie zijn en is het daardoor in koers en binnen de grote organisatie waar ik mijn boterham verdien gewoon verplicht. Gelukkig mag je op training en in je vrije tijd zelf bepalen. Bijna 25 jaar geleden waren er geen (pot)helmen en ook geen haarnetjes tot aan verplichte brillen aan toe.