Met toestemming van Carlo (@CarloKuijer op X) plaats ik dit m.i. zeer ´rake´ artikel door op mijn blogsite.
Lid worden van een politieke partij is geen vanzelfsprekende stap. Zeker niet wanneer je jarenlang met afstand hebt gekeken naar politiek, macht en bestuur. Afstand niet uit onverschilligheid, maar uit wantrouwen. Wantrouwen tegenover beloftes die niet worden waargemaakt, tegenover systemen die zichzelf in stand houden en tegenover een politieke cultuur waarin woorden steeds verder los zijn komen te staan van gevolgen.
Ik ben niet lid geworden van Forum voor Democratie uit enthousiasme alleen. Ook niet uit boosheid. Ik ben lid geworden omdat Nederland zich op een punt bevindt waarop niet kiezen ook een keuze is geworden. En meestal de verkeerde.
Van inhoud naar systeemkritiek
Jarenlang heb ik politieke discussies benaderd zoals ik systemen benader. Niet vanuit ideologie, maar vanuit structuur. Wat zijn de aannames. Wat zijn de afhankelijkheden. Waar zitten de risico’s. Wat gebeurt er op de lange termijn.
Wat mij steeds duidelijker werd, is dat veel politieke discussies niet meer over oplossingen gaan, maar over het beheren van frames. Over het voorkomen van gezichtsverlies. Over het in stand houden van coalities, verdragen en bestuurlijke rust, zelfs wanneer die rust gebouwd is op structureel falend beleid.
Forum voor Democratie onderscheidt zich op รฉรฉn cruciaal punt van vrijwel alle andere partijen. Zij durven niet alleen beleidskeuzes te bekritiseren, maar het onderliggende systeem ter discussie te stellen. De vraag is niet alleen wat we doen, maar wie beslist dat we dit doen en op basis van welke legitimatie.
Dat lijkt een theoretische vraag, maar dat is het niet. Het is de kern van vrijwel elk groot dossier waar Nederland nu op vastloopt.
